به عقیده روان‌کاوان، آغاز حیات جنسی کودکان، بلوغ نیست، بلکه کودکی است. لذا می‌توان مشاهده کرد، که خودارضایی در برخی از کودکان حتی از سال‌های شیرخوارگی به صورت ناخودآگاه و بازی با خود وجود دارد و این مرحله‌ای از این گونه حیات و رشد جنسی است.

آیا خودارضایی ضرر دارد؟

در این‌باره دانشمندان و محققان، از دو دید بدان می‌نگرند. عده‌ای آن را امری بسیار عادی تلقی می‌کنند و عده‌ای دیگر از محققان و دانشمندان آن را یکی ا ز بزرگ‌ترین بیماری‌های جسمی و روحی به حساب می‌آورند و برای درمان آن توصیه‌های بسیار جدی دارند و ما در این میان نظریه‌هایی را که با مکتب و دین و فرهنگ ما همساز است و از لحاظ علمی و تحقیقی درست‌تر می‌نماید، انتخاب کرده و دلائلمان را همراه آن می‌کنیم:

اقدام به این نوع عملکرد و بروز عادت در این زمینه بیماری‌هایی را به وجود می آورد که نشان می‌دهد ادعای بی ضرربودن هیچ‌گونه جایگاهی ندارد .مردم باید این خطرات خانمان‌سوز را بشناسند و با سد آهنین ایمان به خدا و عزت نفس، در برابر این تیرهای مسموم شیطانی عکس‌العمل نشان دهند و آن را نکوهش کنند.

خودارضایی یکی از خطرناک‌ترین کارها بر ‌شمرده می شود

این عمل آثار سویی بر جسم و روان نوجوان می‌گذارد .«کانت» معتقد است هیچ چیز به اندازه کام گرفتن از خود، ذهن و جسم را ضعیف نمی‌کند. و این نوع شهوت‌رانی به کلی با طبیعت آدمی مغایر است … باید این موضوع را با همه زشتی‌اش پیش روی جوان قرار داده و بگوییم که به این طریق از تولید مثل خواهد افتاد. و یادآور شویم که این عادت زشت بیش از هر چیز دیگر قدرت جسمی‌اش را تباه خواهد کرد؛ با این کار سبب پیری زودرس خویش شده و عقلش واقعاً ضعیف خواهد شد.

«موریس دبس» می‌گوید: این کار، جوان را بسیار خسته می‌کند و باعث می‌شود طبع حساس وی وسواس و تردید عجیبی پیدا کند؛ به طوری که همواره خجل و شرمسار باشد.«سیلوانوس استال» معتقد است: این کار باعث آشفتگی و شوریدگی حال می‌شود و اگر تکرار گردد،‌نتایج محنت‌انگیزی را در پی خواهد داشت. خودارضایی هوش را ناتوان، خلق و خوی را بد و پست می‌کند و نیروهای پیکر را نابود می‌سازد و نه تنها گناه به خدا هست؛ بلکه باید آن را بی‌حرمتی به آنچه در عالم بشریّت پاک و نیک است، به شمار آورد. و این کار زشت اگر به درازا انجامد، برای بدبختی که بدان دست یازد همه راه‌های به دست آوردن خوشبختی را تباه و ویران می‌سازد.

«کنیزی» یکی دیگر از محققان که سالیان دراز به تحقیق درباره مسایل جنسی پرداخته، می‌نویسد: مشکل است تصور کرد چیزی بهتر از این عمل بتواند به طور مدام به شخصیت فرد لطمه بزند، در مورد زنان مبتلا می‌نویسد: نصف آن‌ها به ناراحتی های روانی منبعث از پشیمانی و ندامت مبتلا می‌شوند. به اعتقاد او هیچ نوع فعالیت جنسی دیگر مثل این عمل ناراحتی ونگرانی خاطر زنان فراهم نمی‌سازد.

«کوچتکف» و «لاپیک» دو تن از روان‌شناسان شوروی سابق می‌نویسند: تمایلات جنسی پیش از هنگام، جوان را از تحصیل و استراحت و نشاط منحرف می‌کند، و در افراد کم‌اطلاع و بی‌تجربه سبب رنج روحی عمیق می‌شود.

برخی از متخصصان این رشته می‌نویسند: این عمل، مبتلایان را به ضعف قوای شهوانی دچار می‌کند؛ ترسو و بی‌حال بار می‌آورد؛ شهامت و درستی از آنان سلب می‌شود. چه بسا کسانی هستند که در عنفوان جوانی دچار ضعف جسمی و روحی به صورت مفرط شوند. مخصوصاً بر چشم و گوش اثر ناخوشایند می‌گذارد. علاوه بر اینها تحلیل رفتن قوای جسمانی و روحانی، کم شدن خون، پریدگی رنگ، کمی حافظه، لاغری، ضعف و سستی بیش از اندازه، بی‌اشتهایی، بدخلقی، عصبانیت، سرگیجه و آفتهای دیگر، مشکلاتی است که گریبان‌گیر مبتلایان این ناهنجاری خواهد شد.

با بررسی دیدگاه‌های دسته دوم درمی‌یابیم که این دانشمندان خودارضایی را یک بیماری روحی می‌دانند نه جسمی. خود ارضایی با این که یک بیماری روحی و روانی است ارتباط نزدیک و تنگاتنگی با جسم دارد. همچنین از این لحاظ که تمام اعضای جسم هم با هم در ارتباط هستند، پریشانی و نارسایی یکی باعث افسردگی و بیماری دیگری می‌شود که در علم «پیسکوسوماتیک» تحت عنوان روان‌تنی مورد بحث و بررسی واقع می‌شد

عاشق چیست؟ آیا شکل شدیدتری از دوست داشتن است؟ یا چیز کاملا متفاوتی است؟ آیا انواع بسیاری از عشق وجود دارد؟ یا همه گونه عشق، اساساً یکسانند؟ با اینکه شعرا و فلاسفه طی اعصار، و اخیراً ، روان شناسان اجتماعی، این پرسش ها و پرسش های مشابهی را دربار? عشق مطرح کرده اند که هنوز نیاز به پاسخی دارند که همه بتوانند با آنها موافق باشند، چنین می نماید که مشکل تعریف عشق، دست کم تا اندازه ای، در این واقعیت نهفته است که عشق، یک حالت واحد و تک بعدی نیست، بلکه پدیده ای نسبتاً پیچیده و چند وجهی است که افراد، آن را در انواع روابط بسیار گسترده ای تجربه می کنند.البته ما واژه عشق را برای توصیف روابط ی چون همسران ،والدین و فرزندان و دوستان نزدیک به کار می بریم.
با توجه به این پیچیدگی، روان شناسان اجتماعی، رویکردهای گوناگونی را برای طبقه بندی و توصیف عشق در صور بسیار آن ایجاد کرده اند. برخی از روان شناسان عشق ورزی را به لحاظ مفهومی، متفاوت از دوست داشتن می دانند. بنابراین، عشق ورزی صرفاً مقدار بیشتری از دوست داشتن نیست، بلکه معمولاً مستلزم مجموعه ای از احساسات و نگرانی ها درباره معشوق است که از نظر کیفی متفاوتند. از این دیدگاه، دوست داشتن با تمجید و تحسین و محبت دوستانه، همراه است، آنچنان که با عناوینی از این قبیل منعکس می شود: « همان شخصی است که من دوست داشتم مانند او بودم ». بر عکس عشق ورزی، عموماً در بر دارنده احساسات نیرومند وابستگی، صمیمیت، و یک نگرانی عمیق برای بهروزی معشوق است. مثلاً، « اگر هرگز نتوانم با …………… باشم، بدبخت می شوم» (وابستگی) ، و«احساس می کنم که تقریباً در هر زمینه ای می توانم به …………… اعتماد کنم» (صمیمیت).
سه مولفه اصلی عشق : همدلی و صمیمیت، تعهد و پایبندی، شور و اشتیاق
بدیهی است که راه های بسیاری برای توصیف عشق وجود دارد. یک طبقه بندی به ویژه مفید ، مثلث عشق است که توسط استرنبرگ مطرح شده است. او عشق را با ترکیب سه مولفه اصلی ترسیم می کند:
باران
همدلی و صمیمیت، تعهد و پایبندی، شور و اشتیاق
صمیمیت به احساس نزدیکی و پیوستگی با معشوق اشاره دارد. اشتیاق به جنبه های گرم یک رابطه اطلاق می شود، یعنی هیجانی که نسبت به یار خود احساس می کنید، به انضمام کشش و جاذبه جنسی. تعهد متشکل از دو تصمیم است، تصمیم کوتاه مدت در جهت عشق ورزی با یار خود، و تصمیم بلند مدت برای حفظ و نگهداری آن عشق و باقی ماندن با یار« تا مرگ شما را از هم جدا کند ».
مثلث عشق استرنبرگ، تنها یک مدل برای بیان عشق تکامل یافته است. وی معتقد بود که عشق می تواند تنها متشکل از یکی از این مولفه ها یا ترکیبی از این سه جزء باشد. بدین ترتیب، از آنجا که سه مولفه تشکیل دهنده عشق شور و اشتیاق، صمیمیت و تعهد به هفت شکل می توانستند با همدیگر ترکیب شوند، جدول زیر توانست هفت نوع عشق را طبقه بندی کند.
هفت سبک عشق ورزی
– سبک دوستانه یا رابطه از روی علاقه: در این رابطه فقط مولفه صمیمیت وجود دارد و شما به طرف مقابل تنها بر اساس درک و فهم متقابل رابطه گرم و صمیمی برقرار می کنید. در این رابطه شور و اشتیاق و تعهد دراز مدت وجود ندارد.
– سبک شیفتگی یا شیدایی : که در واقع باعث یادآوری این ضرب المثل می شود که « در نگاه اول، نه یک دل بلکه صد دل عاشق شده است » می باشد و به آن عشق در نگاه اول هم گفته می شود. در این جا فقط مولفه شور و اشتیاق وجود دارد. فرد طرف مقابل را فقط به خاطر احساس خاصی که از لحاظ جذابیت ظاهری در او ایجاد شده است می خواهد و این رابطه تا به سرانجام نرسد، ادامه پیدا می کند.
– سبک بی احساس یا پوچ: یک رابطه بی روح و درازمدت می باشد که افراد پیوندهای عاطفی خود را از دست داده اند و بر اساس عادت در کنار هم باقی مانده اند.
– سبک رومانتیک: در این رابطه هم مولفه صمیمیت وجود دارد. نوعی عشق که هم بر اساس جذابیت ظاهری و هم بر اساس درک و فهم متقابل به وجود می آید و تعهد ضروری نیست.
دو نفر
– سبک مشارکتی یا رفاقتی: که به آن عشق افلاطونی هم گفته می شود. دو طرف، یک رابطه آگاهانه دوستی با هم برقرار می کنند و صمیمیت هنوز وجود دارد. اکثر دوستی هایی که دوام پیدا می کند به این سبک عشق تبدیل می شوند، البته نقش شور و اشتیاق کمرنگ می شود.
– سبک احمقانه یا ابلهانه: فرد فقط بر اساس شور و اشتیاق دست به چنین رابطه ای می زند و اسیر گردباد هوس می باشد. در این رابطه مولفه صمیمیت هیچ گاه شکل نمی گیرد و طرفین احساس یاس و نا امیدی می کنند.
– سبک تکامل یافته: افراد برای رسیدن به آن سخت تلاش می کنند. در این رابطه هر سه مولفه شور و اشتیاق، صمیمیت و تعهد همزمان با هم وجود دارد.
بدون عشق و علاقه و همچنین بدون برخورداری علاقه به دیگران، جسم و روح انسان پژمرده می شود و می میرد.اما امروزه زمانی که واژه ی عشق بکار برده می شود به اشتباه بیشتر دوست داشتن دو غیر همجنس به ذهن خطور می کند اما در حقیقت عشق همان دوست داشتن همنوعان و اطرافیان است و کمک و همراهی آنان برای زندگی بهتر.
در بحث علاقه مندی به جنس مخالف هم ، طبق نظر دین ما که برخواسته از شناخت صحیح از نیازهای انسان است باید کشش و علاقه بین دختر و پسری که قصد ازدواج دارند وجود داشته باشد اما در ضابطه و قانون مند.عشق واقعی در طول زمان و بعد از ازدواج بین آن دو شکل می گیرد و ماندگار است